Każdy przedsiębiorca powinien wiedzieć, że kodeks cywilny przynajmniej w kilku przypadkach wskazuje klauzule zakazane w umowie leasingu właśnie po to, by chronić interesy leasingobiorców.

Strony umowy i jej forma

Umowa leasingu ma zawsze dwie strony. Stronami tymi jest finansujący (leasingodawca) i korzystający (leasingobiorca). Finansujący musi być zawsze przedsiębiorcą. Natomiast korzystającym może być zarówno przedsiębiorca jak i konsument.

Umowa leasingu musi być zawsze zawarta na piśmie. Jeżeli umowę zawarto w innej formie jest ona nieważna.

Istota leasingu

Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać ją korzystającemu do używania albo używania i pobierania z niej pożytków przez czas oznaczony. Innymi słowy finansujący zobowiązuje się kupić rzecz u osoby trzeciej i przekazać ją korzystającemu do używania i pobierania pożytków. Korzystający zaś zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie w pieniądzu, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Obowiązki leasingodawcy

Finansujący powinien wydać korzystającemu rzecz w takim stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili wydania mu przez zbywcę. Jest też obowiązany wydać korzystającemu razem z rzeczą odpis umowy ze zbywcą lub odpisy innych posiadanych dokumentów dotyczących tej umowy, w szczególności odpis gwarancji, otrzymanej od zbywcy lub producenta. Finansujący nie odpowiada wobec korzystającego za przydatność rzeczy do umówionego użytku. Jeżeli rzecz nie zostanie wydana korzystającemu w ustalonym terminie na skutek okoliczności, za które finansujący ponosi odpowiedzialność, umówione terminy płatności rat pozostają niezmienione.