Leasing finansowy w sprawozdaniach finansowych leasingobiorców

Ujmowanie przez leasingobiorców leasingu finansowego na dzień rozpoczęcia okresu umowy powinno być wskazywane w bilansie jako aktywa i zobowiązania w kwotach równych wartości godziwej dotyczącej przedmiotu leasingu, która została ustalona na dzień rozpoczęcia leasingu. Drugą możliwością jest ujmowanie w kwotach zrównanych z wartością bieżącą minimalnych opłat leasingowych (ustaloną na dzień rozpoczęcia leasingu, wówczas gdy jest niższa od wartości godziwej).

Polecamy: Biuro rachunkowe

Podczas dokonywania obliczeń wartości bieżącej minimalnych opłat leasingowych, za stopę dyskontową uznawana jest stopa procentowa leasingu, ale tylko gdy jest ona możliwa do ustalenia. W sytuacji, gdy nie jest to możliwe właściwym postępowaniem będzie zastosowanie krańcowej stopy procentowej leasingobiorcy. Wszystkie bezpośrednie koszty leasingobiorcy o charakterze początkowym powodują w tym przypadku zwiększenie kwoty wykazywanej jako składniki aktywów.

Transakcje oraz inne określone zdarzenia powinny być oznaczane oraz prezentowane w zgodzie ze stanem związanym z ich treścią ekonomiczną, a także rzeczywistością finansową (bez wyłącznego oparcia o formę prawną). Pomimo faktu, iż forma prawna umowy leasingowej wskazywać może na to, że leasingobiorcy nie przysługuje prawo do uzyskiwania tytułu prawnego do przedmiotu leasingu, to w odniesieniu do leasingu finansowego zarówno treść ekonomiczna jak i rzeczywistość finansowa są takie, iż leasingobiorca nabywa uprawnienia do uzyskania korzyści z tytułu użytkowania przedmiotu leasingu przez stanowiącą większość część ekonomicznego okresu użytkowania. Następuje to w zamian za obowiązek zapłaty kwoty zbliżonej (na dzień rozpoczęcia leasingu) do wartości godziwej składnika aktywów oraz odnośnych kosztów finansowych.