Zgodnie z definicją zawartą w Kodeksie cywilnym poprzez zawarcie umowy leasingu finansujący zobowiązuje się do nabycia, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, rzeczy od oznaczonego zbywcy zgodnie z warunkami określonymi w tej umowie, i oddać tę rzecz korzystającemu do używania, albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu, w uzgodnionych ratach ,wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Do leasingu odnosi się standard MSR 17, który zastąpił MSR 17 „Leasing” (zaktualizowany w 1997 r.). Zaktualizowany MSR 17 należy stosować w odniesieniu do rocznych okresów obrotowych, które rozpoczynają się 1 stycznia 2005 r. lub później.

Wśród zaleceń znajduje się również wskazanie wcześniejszego stosowania standardu.

Polecamy: ABC umów

Cel

Cel tego standardu został określony jako wskazanie prawidłowych zasad rachunkowości obowiązujących leasingobiorców i leasingodawców, a także zakresu ujawnianych informacji odnoszących się do instytucji leasingu.

Zakres

Standard MSR 17 powinien być stosowany w odniesieniu do rachunkowości wszystkich rodzajów umów leasingu, ze wskazanymi wyjątkami, tj.:
- umów leasingowych, które związane są z poszukiwaniem lub wykorzystywaniem minerałów, gazu ziemnego, ropy naftowej, a także podobnych nieodnawialnych zasobów;
- umów licencyjnych związanych z takimi pozycjami jak filmy kinowe, rękopisy, patenty nagrania wideo, sztuki teatralne oraz prawa autorskie.